Morgen begin ik aan mijn 65ste levensjaar en hier publiceer ik alvast mijn herinneringsmuziek
2 maart 1962 werd ik geboren op een mooie “Rosenmontag” en we weten bijna allemaal niet wanneer we ons laatste kaarsje mogen uitblazen. Op deze foto ben ik zo’n 60 jaar jonger en al helemaal in de ban van muziek.
Nu ik als wees door het leven ga en zover ik weet er geen kids van mij in deze wereld zijn, vond ik het gepast om mijn eigen herinneringsmuziek tot en met vandaag te publiceren. Het lijkt me zo lastig voor anderen om een keuze te maken en ik heb deels nog wat controle over de keuze daar ik dat als zeer belangrijk ervaar wat betreft mijn waarde aan tekst, beeld en muziek.
Ik heb mooie herinneringen aan afscheid van mijn vader en moeder waar ik samen met mijn moeder de muziek/video’s voor hun afscheid samenstelde. Voor mijn zus heb ik dat nog ingehaald tijdens uitvaart mam door een track voor haar uit te kiezen daar dit in 1977 niet kon.
Sinds het gemis van mijn zus ben ik eigenlijk al gestart om muziek uit te kiezen voor mijn afscheid en zijn onze gezamenlijke gekochte LP’s dierbaar waarvoor we hard gewerkt hadden als pubers van The Beatles, Fleetwood Mac tot aan de filmsoudtrack Jesus Christ Superstar. De laatst genoemde is de enige die overgebleven is op mijn lijst aan het begin van mijn 65ste levensjaar. Ik noteerde lijstjes die ik stiekem verborg voor mijn ouders net als mijn donor codicil. Mijn ouders mochten er niet achter komen waarmee ik bezig was uit respect voor mijn overleden zus.
Geen idee of er nog familie, vrienden, dierbaren in leven zijn als ik mocht komen te overlijden. Voor wie dan nog mijn voorkeuren wil raadplegen voordat mijn testament zal worden bekend gemaakt die kan deze lijst als leidraad gebruiken.
Wie weet worden er tussentijds nog updates geplaatst en nummers ingewisseld. Ik zou wel heel graag veel muziek laten horen en video’s vertonen tijdens mijn afscheid en dat zou in de natuur kunnen of op een andere voor mij passende locatie.
Cheers op de mooie kunsten des levens.
Ibrahim Maalouf: True Sorry
Bij het onthaal van aanwezigen zou ik willen starten met instrumentale muziek van Ibrahim Maalouf die met zijn speciaal ontworpen “kwarttoontrompet” me blijft raken en waarvan ik veel concerten heb bezocht. En wat betreft “mijn sorry” voor wat ik vergeten ben te benoemen: sorry.
Bij deze live versie uit 2016 dirigeert hij naast eigen band, een klassiek orkest, kids, koren en gastartiesten in Parijs.
Muse: Starlight
Dit nummer van Muse staat al jaren op mijn lijst en is voor mij een ode aan de mensen die ik tijdens mijn leven heb liefgehad en het leven dat ik liefheb. Dit blijkt wel uit deze live versie en onderstaande tekst
Far away
This ship is taking me far away
Far away from the memories
Of the people who care if I live or die
Starlight
I will be chasing a starlight
Until the end of my life
I don't know if it's worth it anymore
Hold you in my arms
I just wanted to hold
You in my arms
Jesus Christ Superstar: Gethsemane
Dit is een bijzonder dierbare song en ook wellicht vreemde eend in de bijt voor velen. Een song die me doet me denken aan het rouwproces na de moord op mijn zus Rita. Toen Rita op het gymnasium Rolduc zat, nam ze me mee naar speciale filmvertoningen in de aula van haar school en zo zagen we de musical Jesus Christ Superstar rond 1974 en waren we beiden verkocht. Van de verdiensten van kranten rondbrengen kochten we deze dubbelaar LP en zongen we samen keihard alle songs mee en zelfs mam werd fan. Toen Rita overleed was ik ontroostbaar en draaide ik veel deze muziek.
Als troost kocht ik vele songs die in die tijd in de hitparade stonden en liet ik deze te samen met nieuwe releases zogenaamd horen aan Rita om haar bij me te houden en haar te informeren welke muziek na haar dood verscheen daar we samen onze liefde voor muziek deelden. Wekelijks bleef ik de LP Jesus Christ Superstar draaien en ik zong regelmatig “Gethsemane” jarenlang na de dood van Rita en in moeilijke tijden om de dood te accepteren en mijn eigen verdriet. In jongerenkoor Viresco zongen we ook tracks van de film en met mijn eigen jeugdkoor Carillon maakte ik een hertaling van “Hosanne, hey sanna”. Ik zag herhaaldelijk tot en met 2024 diverse interpretaties van nationale en internationale gezelschappen van de musical en zelfs Ted Neeley op oudere leeftijd, maar die van dierbare vriend/regisseur Paul Eenens bleek me het meest dierbaar om zijn speciale boodschappen in deze musical.
Ik noemde me vroeger soms “Jesusfreak”, maar zag ook de andere kant van het verhaal dat geloof veel kapot maakt vanuit ego-denken.
Hier de tekst die me het meest aanspreekt.
Then, I was inspired
Now, I'm sad and tired
After all I've tried for three years
Seems like ninety
Why, then, am I scared to finish
What I started?
What you started!
I didn't start it!
God, thy will is hard
But you hold every card
I will drink your cup of poison
Nail me to your cross and break me
Bleed me, beat me, kill me, take me now
Before I change my mind
Hozier: Nina Cried Power
In het jaar dat ik startte met mijn eigen bedrijf Human Power Now 2018, kwam deze song uit en deze raakt me tot op het bot en is ook een waarde van Human Power Now.
Een eerbetoon aan activisme: het gaat niet om bewustwording (woke) , maar om in actie te komen (rising) en onze menselijke kracht te laten zien in een steeds verharde wereld. Woke bestaat ook niet. Rechtvaardigheid bestaat wel. Mensen worden bang gemaakt en bang gemaakt voor heel het spectrum minderheden die bestaansrecht hebben en een bedreiging lijken te zijn voor de leidende macht.
Het nummer is een ode aan Nina Simone en andere protestzangers na haar (haar dochter woonde boven mijn oude woning in Maastricht) en Nina blijft net als Hozier dierbaar om hun inzet voor mensenrechten die nodig zal blijven; er moet altijd iemand zijn die durft op te komen voor het onrecht in de wereld.
Ik heb me als kind en puber vaak “raar” en “anders” gevoeld en wellicht komt daar voor een deel mijn rechtvaardigheidsgevoel door om op te komen voor de zwakkeren wat ik deed tijdens al mijn werksituaties en tot op heden om op te komen bij grensoverschrijdend gedrag van mensen waar dan ook. Ik ben op dit moment niet meer meteen getriggerd en kan meer rustig, gebaseerd op feiten reageren op onrecht die ik constateer.
Wees niet woke (wat dan bestaat niet) be awoken and rise up: dus kom op voor elkaar waar je ook bent waar mensen unhuman zijn.
Hier enkele quotes:
It's not the song, it is the singing
It's the heaven of a human spirit ringing
It is the bringing of the line
It is the bearing of the rhyme
It's not the waking, it's the rising
[Hozier & Mavis Staples:]
And I could cry power (Power), power (Power)
Power, Lord
Nina cried power
Billie cried power
Mavis cried power
And I could cry (Power) power, (Power) power
Hey, power
Curtis cried power
Patti cried power
Nina cried power
Deel cast/koor uit film: As it is in heaven: Gabriella’s Sang
Na het verschijnen van de Zweedse film “As it is in heaven” rond 2004" van regisseur Kay Pollak’s “Så som i Himmelen”was ik helemaal weg van de onderliggende boodschap in deze film. Het drama vertelt over een succesvolle dirigent die na een hartaanval terugkeert naar zijn geboortedorp in Noord-Zweden om te herstellen en wellicht niet alleen van zijn hartaanval, maar ook van de in zijn jeugd opgelopen trauma’s. Daniel Daréus wordt in zijn dorp niet herkend als een voormalig bewoner uit het dorp en wordt gevraagd dirigent te worden van het plaatselijke koor en neemt daar met vallen en opstaan zijn rol net als in z’n eigen nieuwe leven. Zijn leven en dat van de andere dorpsbewoners zullen nooit meer hetzelfde zijn. De bewoners zijn geïnspireerd, beledigd, jaloers, boos en woorden geconfronteerd met hun verleden net als de hoofdrolspeler. En dat blijkt bij het instuderen van “Gabrialas sang” dat hij schreef voor een koorlid die werd mishandeld door haar man en die het leven wat ze wilde leven niet kan leven net als Daniel.
Ik kocht later ook boeken van de regisseur Kay Pollak zoals: “Leren van mensen uit je leven”: een prachtig boek over de onschatbare waarde van communicatie tussen mensen. Kay Pollak beschrijft op een heel aanschouwelijke en toegankelijke manier hoe deze alledaagse stresssituaties ontstaan en hoe je er beter mee om kunt gaan. Je leert jezelf beter kennen en groeit als mens doordat ieder mens die je in je leven bent tegengekomen zijn sporen bij jou heeft achtergelaten. Het is heel moeilijk om andere mensen te veranderen. Door juist je eigen instelling te wijzigen en jezelf open te stellen voor anderen, zul je zien dat de communicatie veel soepeler zal verlopen en anderen ook positiever op jou zullen reageren.
Ik kocht dit boek voor studenten Master Special Educational Needs die deelnamen aan weekendtraining vervolgmodule communicatie in jaar 2 van de opleiding en liet hen samen met mijn collega tijdens het weekend op kasteel Vaalsbroek te Vaals reflecteren op hun eigen leerdoelen in combinatie met inhoud modulen, creatieve opdrachten en natuurlijk ook fragmenten uit deze bijzondere film.
Als managementteam gaven we de film op DVD tijdens onze speciale kerstviering aan alle collega’s cadeau.
Welke impact het boek en film hebben blijkt nog steeds als ik oud-studenten en collega’s spreek over hun ervaringen en ik zie menige traan vloeien bij deze track: Gabriela’s Sang tijdens menig weekend en de kerstviering met collega’s.
80% van alle mensen hebben een of meerdere trauma’s meegemaakt en niet iedereen krijgt een luisterend oor, wordt erkend of volgt een passende therapie.
In de film zie je o.a. de dirigent die beide ouders tragisch verloor en werd gepest als kind, de mooie vrouw die als hoer wordt betiteld, de hypocriete dominee en zijn vrouw die anders wil leven, de dominee, de als kind gepeste man die zijn pester confronteert tijdens een repetitie voor het eerste optreden voor publiek en de de mishandelde vrouw, die uiteindelijk na alle emoties tijdens de koorrepetitie de bladmuziek in handen neemt (alsof ze het heft over haar eigen leven in handen neemt) en alsnog gaat repeteren voor voor haar geschreven lied wat eigenlijk voor velen is die hierdoor geraakt worden.
Het lied stond ook op de lijst van songs voor de uitvaart voor mijn moeder daar zij net als de zangeres uit het koor in de film onzeker is met een lage eigenwaarde getekend door het leven, maar bleek toch minder passend.
Nou dan is deze track zeker passend voor mijn leven en mijn deels overwonnen trauma’s op dit moment. Tevens daar het na overlijden van al mijn dierbaren (en het zorgen voor) tijd is om mijn eigen leven te leiden en meer mijn grenzen aan te geven en te leven zoals ik dat wil.
Lees en voel het in deze vertaling van het origineel.
(p.s. alle versies op Youtube mogen niet op andere website worden verspreid en daarom een eigen opname van de DVD uit mijn bezit; bekijk de versie anders nog via deze link op Youtube
Hier de passende quote:
ik wil voelen dat ik leef
al mijn dagen lang
zal ik leven zoals ik wil
ik wil voelen dat ik leef
in de wetenschap dat ik goed genoeg was ik ben nooit vergeten wie ik was
het sliep alleen in me
misschien had ik nooit een keuze
behalve dan de wil te vinden
ik wil gelukkig leven want ik ben ik
Wil sterk en vrij zijn
Zien hoe de nacht in de dag overgaat
ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
en de hemel waarvan ik geloofde dat die er was
zal ik daar ergens vinden
ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb zoals ik wil
Nataniel Ratecliff & Gregory Alan Isakov: Flowers
Een vervolg op de vorige track die gaat over het leven, leven waarvoor je gekozen hebt is de deze bijzondere track uit 2025; een zeer belangrijk jaar met zowel ervaren schoonheid/vergankelijkheid, zelfreflectie, vreugde/verdriet, vluchtigheid van het bestaan, complexiteit van het leven en nog veel meer.
In deze song worden veel metaforen gebruikt die bovenstaande items verbeelden en ik werd vooral geraakt dat ik een muur om me heen had opgebouwd waarbinnen ik me veilig voelde met mijn ervaren trauma’s en bijbehorende verdriet en me niet erkend en gehoord voelde. Het inzicht kreeg ik lopend in de natuur via een kerkhof in het Wurmtal waar ik de tranen liet vloeien, luisterend naar dit prachtige lied.
Ik verborg me om volledig te leven en mijn trauma’s “recht in de bek te kijken” zoals oud-collega Marion dat zo treffend formuleerde, waarvoor ze me nu complimenteerde dat ik deze confrontatie wel ben aangegaan en meer mijn ware “Zelf” laat zien dan de delen die me jaren beschermd hadden.
Het leven bleek een mix te zijn en mezelf meer laten zien kon meer dan ooit.
Hier de passende tekst bij mijn uitleg.
I could take on the lies
Admit that I'm wrong
That there was a place
Did you look to throw stones?
Did you build up a wall
To hide yourself in
To hide yourself in
Well, you hide
I could look at a rose
Unlike any rose
Petals will fall, how will it grow?
How you look at the surface
It's just flowers mixed with leaves
Flowers mixed with leaves, flowers
Titeltrack film The Mission Ennio Morricone: “Gabriel’s Oboe”
Mijn vader was wel fan van de muziek van Ennio Morricone vanuit de bekende westernfilm “Once upon a time in the west”. Ik hield meer van de titeltrack van de film “The Mission” (1986). In dit historisch drama over macht, bekering en bescherming tegen slavenhandel en politieke machtsstrijd in Zuid Amerika gaat het ook om vergeving.
Ik kon door de jaren heen steeds beter in staat de dader van de moord op mijn zus vergeven en veel later ook mezelf vanuit mijn schuldgevoelens omtrent haar dood.
De film won onder andere prijzen omtrent de fantastische beelden en natuurlijk de ontroerende muziek met de hobo in de hoofdrol
Deze muziek kan dan ook als intermezzo of tijdens een verhaal afgespeeld worden.
Fontaines D.C. : I love you
In Ierland voelde ik me al meerdere keren meer thuis dan in Nederland. Ik voel me zo een met de natuur en de cultuur en Ierse muziek bleef in diverse genres steeds “my favorite”
Ook de band die deels afkomstig is uit Dublin City (D.C) Fontains D.C. die bekend staat om een rauw en literair post-punkgeluid dat diep geworteld is in de Ierse cultuur en moderne existentiële vragen.
Het nummer “I love you” is een intense, post-punk ballad die fungeert als een politiek geladen liefdesverklaring én klaagzang aan Ierland. Het nummer, geschreven vanuit het perspectief van een expat, combineert heimwee met schuldgevoel over de corrupte staat van het thuisland. Het is een gelaagde track met een opbouwende, cinematografische intensiteit.
Zo ervaar ik het nummer zelf ook als ik metaforisch naar mijn leven kijk met de schoonheid van het leven en de liefde die ik ervaar om te leven en mensen lief te hebben en tegelijkertijd schuld en ook schaamte dat ik niet eerder mijn grenzen heb aangegeven, zodat ik jarenlang wellicht minder pijn zou hebben ervaren.
Er waren vele mooie momenten als de zon scheen, maar de schaduw van regenwolken waren nooit uit zicht.
Maar ik bleef hopen en houden van het leven en vooral dierbaren om me heen
Hier het meest passende citaat uit deze zalige track:
I love you, I love you, I told you I do It’s all I’ve ever felt, I’ve never felt so well And if you don't know it, I wrote you this tune
To be here loving you when I'm in the tomb
I've eddied the heart now, from Dublin to Paris
And if there was sunshine, it was never on me So close, the rain, so pronounced is the pain, yeah
Openingstrack film Ordinary people; Johann Pachelbell: Canon in D majeur
Toen Rita overleed was ik jarenlang ontroostbaar en achteraf gezien bleek ik me schuldig te voelen aan haar dood en niet gezien door mijn ouders en had ik haar plaats willen innemen (zoals nu ook te zien is tussen de tweeling in de actuele filmhit “Hamnet”)
De film“Ordinary People” uit 1980 heeft een bijzondere link met mijn eigen levensverhaal maar dan net even anders. Het is een aangrijpend psychologisch drama en het regiedebuut van Robert Redford, dat de emotionele ineenstorting van een rijk gezin uit de middenklasse toont na de dood van hun oudste zoon Jordan “Buck”. Hij was samen met zijn jongere broer Conrad gaan zeilen toen ze in een zware storm terecht kwamen. Toen hun boot kapseisde overleefde alleen de jongste zoon. Het bleek een tragisch ongeval maar er was sprake van “survivors guilt” en tijdens therapie komt Conrad hier achter omdat hij zijn broer niet had kunnen redden. De film belicht schuldgevoel, rouwverwerking en gebrekkige communicatie tussen een emotioneel afstandelijke moeder (Mary Tyler Moore), een meelevende vader (Donald Sutherland) en hun depressieve jongere zoon Conrad (Timothy Hutton).
De nasleep van verlies blijft onbeschrijfelijk en zeker in ons geval waar achteraf sprak was van moord met voorbedachte rade doordat de alcoholist keer op keer met drank op achter het stuur kroop en mijn zus aanreed die een dag later overleed. Ik nam net als Conrad “overlevingsschuld” op me daar ik dit ene keer niet samen naast haar reed op weg om te gaan stappen in Kerkrade.
Andere verschillen tussen de film en mijn situatie bleek dat ik kwam uit gezin arbeidersklasse (waar mijn vader hard werkte en studeerde om meer te bereiken)
Mijn vader ging na de dood van Rita meer werken en kon net als de moeder uit de film zijn emoties niet uiten en ik was de meelevende zoon (zoals de vader in de film) voor mijn moeder, maar niet voor mezelf. Mijn ouders dachten wel een tijd dat ik verslaafd was aan drugs of depressief was toen ik later last bleek te hebben van lage bloeddruk en bijbehorende klachten.
Ik zat in 1981 na afloop van lessen Pabo in bioscoop Royal Heerlen in mijn uppie te huilen tijdens het kijken naar deze klassieker en was geraakt door de herkenbaarheid van diverse personages en de indringende sfeer. Ik verwerkte mijn verdriet op mijn manier en de muziek integreerde me zo die door de hele film heen terug kwam en daarom deze canon als intermezzo of tijdens een verhaal op de achtergrond.
Keith Jarret: The Köln Concert
Dit nummer nam ik sinds 2012 mee op iedere grotere reis om de hond Gentle op te halen of op weg naar zee of de bergen. De muziek roept diepgaande gevoelens van vreugde, kwetsbaarheid en schoonheid op. Kippenvel bij herinneringen uit het verleden en ook de openingstrack tijdens de uitvaart van mam daar het ook voor haar dierbaar bleef tot een dag voordat ze overleed en een glimlach op haar gezicht verscheen toen ik het nummer liet horen en ze in slaap viel.
Nu niet de liveversie zoals tijdens uitvaart mam, maar het origineel met de mooie beelden als visualiser.
Sinéad O’Connor: I am stretched on your grave
Ik heb veel respect voor Sinéad O’Connor als muzikant, mens en voorvechter voor ongelijkheid in de wereld. Zeker daar zijzelf als kind misbruikt werd en een moeilijke relatie met haar eigen moeder had die haar wekenlang in de tuin liet slapen. Sinéad werd tot na haar dood achtervolgd met misbruik uit haar jeugd en haar gedrag als kind, adolescent en volwassene werd niet begrepen.
Wat is gruwelijker? sexueel, lichamelijk/geestelijk misbruik als kind of nog steeds de straf, afkeur, ongeloof moeten ervaren in je huidige leven. Worden “misbruikten” niet dubbel gestraft door de maatschappij.
Vaak begrijpen we het (buitensporig) gedrag niet en veroordelen we de slachtoffers keer op keer door te oordelen, geen begrip te tonen, niet door te vragen en de betrokkenen zelfs te vermijden. Logisch dat Sinéad later haar stem liet horen en zich uit protest kaal liet scheren tegen de ongelijke behandeling van vrouwen en alle schandalen van het door haar geliefde katholieke geloof. Wat een voorbeeld is zij steeds geweest om dit aan te kaarten in songs en interviews.
De song “Troy” riep altijd al emoties bij me op, maar nu nog meer waar ze smeekt om licht van haar moeder na dag en nacht opgesloten in de tuin en werd een getuigenis van traumatherapie. Bizar hoe nu nog een vrouwonvriendelijke teksten staan in de Ierse grondwet dat vrouwen thuis horen te werken en Sinéad bleef opkomen voor haar gelijken en voor gek werd verklaard. Sineád werd zelfs racistisch benaderd toen ze in de USA een festival niet wilde openen met het zingen van het Amerikaanse volkslied en ook toen ze seksueel misbruik van de Ierse katholieke kerk aankaartte en ze daarom een foto van de paus verscheurde in de talkshow Saturday Night Live.
De verontwaardigde mensen en media en de paus moesten zich schamen. Bij Sinéad was haar misbruik gerechtvaardigd door mannen die dit op tv verkondigden. Sinéad werd verketterd, gecanceld en ontving dreigbrieven en werd uitgejoeld door fans van Bob Dylan tijdens haar optreden van zijn tribute concert.
Sinead gaf ‘misbruikte mensen’ een stem en als activist moed om kindermisbruik aan te kaarten.
Vandaar als eerbetoon aan haar een song die tijdens de herdekingsbijeenkomst van mijn vader werd afgespeeld op 26 februari 2005 om afscheid te nemen op ieders eigen wijze door naar de kist te lopen terwijl de Ierse muziek klonk en de tekst geïnspireerd op een Iers gedicht uit de 17de eeuw met als metafoor om op paps graf te liggen om de eeuwige liefde, rouw en verlies te verbeelden.
De muziek en vooral de live versie uit 2002 tijdens een concert in Dublin werkt tegenstrijdig met de tekst en is deels traditioneel met een Ierse fluit: “tin whistle/Irish flute”, accordeon en de “Bodhrán”( die pap voor mij kocht in Ierland tijdens ons roadtrip in 2001) en een hypnotiserende moderne beat die wel feestelijk, vreugdig aanvoelt. En dat voelde ik ook tijdens het afscheid en zo ontstond ook een mooi ritueel dat bijna iedereen overnam om een high-five te geven aan mij en mijn moeder na afscheid te hebben genomen van pap.
Zoiets dergelijks zou ook bij mijn afscheid wel passend zijn, indien er mensen bij aanwezig kunnen zijn. You never know.
(bekijk de track vanaf 17.07 minuten in deze concertregistratie)
So I'm stretched on your grave
And will lie there forever
If you hands were in mine
I'd be sure we'd not sever
My apple tree, my brightness
It's time we were together
For I smell of the earth
And am worn by the weather
Reserve H.E.R. : The Journey
Ondanks alle tegenslagen bleef ik doorgaan en bleef ik verder studeren, me ook in mijn werksituaties verder ontwikkelen en werken aan persoonlijke groei.
Het nummer "The Journey" uit 2023, gezongen door H.E.R., gaat over doorzettingsvermogen, hoop en persoonlijke groei, vaak in de context van het overwinnen van uitdagingen. De reis van ieders leven is niet geplaveid en vol van ups en down en het vertrouwen op innerlijke kracht om betere dagen te bereiken.
Hier mooie quotes van deze song:
All the times you thought you'd never make it through
Felt just like the world just turned its back on you
Didn't stop you
All the times you could've given in, and given up
Times you didn't know if you were strong enough
Still you got throughSomehow it's all part of the plan
The journey
The journey
The journeyIt's the journey
It's the getting there to where you're going to
Going through hell, but still, you're gonna make it through
It's the fire that they can't put out inside
It's a hell of a ride
Quote uit het nummer Twenty One Pilots: Neon Gravestones
Ongeveer 10 jaar mijn meest favoriete en beluisterde band uit de USA. Zij halen mijn gemiddelde muzieksmaak o.a. naar 16de levensjaar volgens mijn playlist op Spotify. Hun muziek is zo divers en een genre-overstijgende mix van ballads, alternatievce hiphop, electropopo, indiepop en rock. Tyler Joseph en Josh Dun staan bekend om energieke nummers met invloeden van rap en reggae, gecombineerd met serieuze, introspectieve teksten. De teksten en videoclips gebuik ik vaker tijdens lessen Master Educational Needs en minor toegepaste psychologie. Hun sound is echt uniek en vaak vernieuwend en moeilijk in één hokje te plaatsen: tijdens wandelingen met de koptelefoon op moet ik gewoon dansen en maak ik maffe moves op deze muziek naast ik me herken in diverse teksten.
Niet de gehele song is momenteel passend voor mijn herdenking, maar wel deze laatste woorden:
Verheerlijk niet de tragische dood.
I'm not disrespecting what was left behind
Just pleading that it does not get glorified
Maybe we swap out what it is that we hold so high
Find your grandparents or someone of age
Pay some respects for the path that they paved
To life they were dedicated
Now, that should be celebrated!
Twenty One Pilots: Neon Gravestones
Verheerlijk niet de tragische dood.
Heb respect voor de weg die iemand heeft afgelegd tijdens hun leven en wat ze achterlieten.
Vier het leven van diegene die je liefhebt nu: alleen dat moet gevierd worden. Cheers.